Chinese Series เมื่อสาววายดูหนังจีน

ตำนานหลิวป๋อเหวิน ตอน น้ำตาในสายหมอก 

จากซีรี่ยส์เรื่อง 刘伯温传奇 ตอน 雾夜泪痕

ถังอวี้จวู๋ (เจียวเอินจวิ้น)

 

 เปิดเรื่องมากว่างชิงกงจู้ (ฮิคาริฮิเมะ)กำลังไหว้ป้ายศพของติงหานผู้เป็นสามีซึ่งตายจากไป    นางพูดพรากจากบุตรชายถึง 28 ปีและเพาะความแค้นกับหลิวโป๋เหวินไว้   

 

ที่หาดหินริมทะเล    คณะของหลิวโป๋เหวินมายังสุสานติงหานซึ่งเป็นพ่อของติงชงลูกศิษย์ของตน    ขณะที่กำลังไหว้ป้ายสุสานก็มีนินจาลึกลับปรากฏตัวและสาดควันเหม็นใส่       เพราะเป็นควันเหม็นติงชงจึงไปอาบน้ำขณะที่กำลังอาบน้ำไม่ทันระวัง    ได้ถูกนินจาคนหนึ่งแอบขโมยป้ายประจำตัวที่มีตราดอกไม้ไป    

ตัดมายังตำหนักกว่างชิงกงจู้   จินเถิงองครักษ์ข้างกายได้แจ้งข่าวว่าหาตัว "ซีหวู" นายน้อยที่พรากจากกัน 28 ปีของกว่างชิงกงจู้พบแล้ว     เมื่อนำตัวเข้ามาปรากฏว่าเป็นถังอวี้จวู๋นั่นเอง

 

กว่างชิงกงจู้ไม่วางใจว่าใช่ลูกที่พรากจากกันไปของนางจริง จึงขอดูหลักฐานยืนยัน    ถังอวี้จวู๋จึงส่งมอบป้ายที่มีรูปดอกไม้ส่งให้  (เป็นป้ายของติงชง)  เมื่อเห็นกว่างชิงกงจู้เริ่มเอนเอียง   จินเถิงจึงเปิดไหล่ที่มีรูปปานของถังอวี้จวู๋ให้นางดู

 

 

กว่างชิงกงจู้พอเห็นปานก็นึกถึงตอนที่ยังอยู่กับลูกและสามี    นางจำได้ว่าซีหวูลูกนางก็มีปานแบบนี้   จึงได้บอกอวี้จวู๋ว่า    อวี้จวู๋เกิดในยามพลบค่ำที่เป็นช่วงหมอกลง    แสงแดดสาดผ่านไอหมอกสะท้อนจับปลายยอดหญ้าเป็นภาพที่สวยงาม   จึงตั้งชื่อว่าซีหวู (หมอกยามเย็น)  นางเรียกชื่ออวี้จวู๋ว่าซีหวูและรวบตัวเข้ากอด

(ชอบท่าทางและสายตาของอวี้จวู๋ช่วงนี้    เพราะเหมือนลังเล   วิตก  และกลัวนิดๆ ดูน่ารักดี )

 

ที่โรงเตี้ยมในบริเวณใกล้เคียงคนสนิทของจิงเถิงได้แวะไป เพื่อได้ข่าวว่าพวกหลิวโป๋เหวินผ่านมาทางนี้     หวางไข่กำลังมีปากเสียงกับเสี่ยวเอ้อที่เอาปลาดิบมาให้    ตอนนั้นถิงเอ๋อร์ (ตัวเอกหญิงในเรื่อง)ก็โผล่มาร่วมแจม   นางมีฝีมือด้านทำอาหารและให้ติงชงกับหวางไข่ลองกินซาชิมิ (ปลาดิบ) กับวาซาบิดู

 

ติงชงกินวาซาบิแล้วเกิดอาการขึ้นจมูก    รีบไปล้างหน้าล้างปาก   ตอนนั้นคนของจินเถิงได้โอกาสจึงปลอมเสียงถิงเอ๋อร์ล่อให้ติงชงออกห่างจากโรง เตี้ยมและพวกหลิวโป๋เหวิน       จากนั้นก็เข้าจับกุมติงชงเพื่อนำตัวกลับไปให้กว่างชิงกงจู้

 

มาที่ตำหนักของกว่างชิง   นางกำลังให้นางกำนัลนั่งสางผมแล้วถังอวี้จวู๋ก็มาขอพบ      กว่างชิงใช้สายตาของแม่มองดูลูกชาย    เห็นว่าผมของอวี้จวู๋ยังไม่เรียบร้อยพอจึงจะหวีให้   แต่อวี้จวู๋ผงะออกเพราะไม่ชินกับการมีคนมาปรนนิบัติ    กว่างชิงเห็นจึงทั้งสงสารทั้งเอ็นดู    แล้วอวี้จวู๋ก็บอกว่าเขาไม่ีเคยได้รับความอบอุ่นจากใคร   แม้อยากหวังให้ตัวเองมีแม่และมีความสุขกับครอบครัว     แม้ตอนนี้ได้อยู่กับกว่างชิงที่เป็นแม่    ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

 

กว่างชิงกงจู้จึงจับมือถังอวี้แล้วบอกว่านางอยู่ตรงนี้จริง   บอกว่านางรักถังอวี้มากแค่ไหน   และรอคอยตามหาลูกชายมากกว่า 28 ปี   ถังอวี้มองเส้นผมของนางแล้วจึงถามว่าทำไมถึงกลายเป็นสีขาว

 

กว่างชิงกงจู้จึงเล่าย้อนกลับไปเมื่อ 28 ปีก่อน   นางแอบหนีจากตระกูลมาร่วมกินอยู่กังติงหานและให้ถือกำเนิดซีหวูขึ้นมา    แต่ความรู้ถึงทางตระกูล   จึงได้ส่งจินเถิงมารับตัวนางกลับ    นางไม่ยอมและได้พาซีหวูไปหาิหลิวโป๋เหวินเพื่อหาทางช่วยพานางสามีและลูกหลบ หนีไปด้วยกัน

 

แต่หลิวโป๋เหวินไม่อาจทำตามที่นางขอร้องแถมยังพาพวกจินเถิง มาหานาง    จินเถิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้กว่างชิงกลับไปเป็นทายาทเพื่อปกครองตระกูล ต่อ     กว่างชิงไม่ยอม   จินเถิงจึงให้ลูกน้องฆ่าตัวตายเพื่อบีบคั้นนาง  กว่างชิงทนเห็นลูกน้องตายต่อหน้าอีกไม่ได้จึงรับปากจะกลับไปกับจินเถิง     แต่นางอยากพาซีหวูกับติงหานกลับไปด้วย

 

หลิวโป๋เหวินบอกติงหานไม่ต้องการให้ซีหวูเติบโตเป็นชาว ญี่ปุ่น    กว่างชิงจึงขออีกว่าอย่างน้อยก็ให้ได้เห็นหน้าซีหวูอีกซักครั้ง    หลิวโป๋เหวินบอกติงหานพาซีหวูจากไปแล้ว    กว่างชิงผิดหวังรุนแรงทำให้ผมที่ดำสนิทกลายเป็นสีขาวในพริบตา    แล้วนางก็เคียดแค้นหลิวโป๋เหวินจากนั้นมา

 

ถังอวี้จวู๋ถามว่าถ้างั้นแล้วนางมีแผนจะจัดการยังไงกับหลิว โป๋เหวิน     พอได้ยินว่ากว่างชิงให้คนไปจับตัวติงชงที่เป็นศิษย์และลูกบุญธรรมหลิวโป๋เห วินมาเขาก็ตกใจ

 

ติงชงที่หมดสติถูกจับขึงที่ลาน     เมื่อฟื้นเขาก็ประหลาดใจที่เห็นถังอวี้จวู๋      ติงชงถามสาเหตุที่จับมา   กว่างชิงบอกเพราะนางมีความแค้นล้ำลึกกับหลิวโป๋เหวิน    ติงชงบอกหลิวโป๋เหวินเป็นสุภาพบุรุษไม่เคยสร้างความแค้นกับใคร    กว่างชิงบอกเขาเป็นคนทำลายครอบครัวนาง    และติงชงในฐานะลูกบุญธรรมก็ต้องมาเป็นเหยื่อความแค้นนี้

 

กว่างชิงกงจู้ให้นางกำนัลคนสนิทฆ่าติงชงแต่ถังอวี้จวู๋ห้าม ไว้บอกน่าจะเก็บติงชงเป็นเหยื่อล่อหลิวโป๋เหวิน   แต่ติงชงพูดกระแนะกระแหนถังอวี้จวู๋เรื่องที่เขาทำเรื่องชั่วช้ามากมายก็ สมควรที่จะมีแม่ที่เป็นเหมือนนางปีศาจถ้าเทียบกับเขาแล้วเขามีความสุขกว่า เยอะ  แล้วก็บลาๆๆ   ที่ติงชงพูดทำให้ถังอวี้จวู๋คิดมาก    กว่างชิงกงจู้เห็นลูกชายถูกถากถางก็ทนไม่ได้นางตบหน้าติงชงและสั่งเฉียนไต๊ (นางกำนัลคนสนิท) ให้ฆ่าติงชงซะ  

 

แต่ถังอวี้จวู๋ถลันมาห้ามอีกรอบและให้เหตุผลอีกครั้งแต่คราว นี้กว่างชิงกงจู้ไม่สนใจเรื่องใช้ติงชงเป็นเหยื่อล่ออีก   นางสั่งให้ฆ่าติงชงอีกครั้ง   ถังอวี้จวู๋มีท่าทางตกใจ   หันมองติงชงด้วยแววตาแปลกๆ

(แปลกจริงๆนะ  ถังอวี้จวู๋กับติงชงมันมองหน้ากันเหมือนพระนางโดนสั่งให้แยกจาก  -*- )   แต่ก็ไม่รู้จะค้านยังไง    แต่ก่อนมีดจะลงถึงตัว    จินเถิงก็มาขวางไว้โดยให้เหตุผลว่าคุณชายซีหวูที่จากไปร่วม 28 ปีเพิ่งกลับคืนมาไม่ควรให้มีโลหิตหลั่งให้เห็น   กว่างชิงกงจู้เห็นแก่หน้าลูกชายจึงยอมปล่อยไป

 

คืนนั้นถังอวี้จวู๋ฝันถึงแม่ที่หนีหายจากเขาไปจนตกใจตื่น   จึงเดินมานั่งนอกห้องแล้วนึกถึงคำพูดที่บอกความรักของแม่มีต่อลูกของกว่าง ชิงกงจู้

 

ตอนเช้าจินเถิงกับถังอวี้จวู๋มาพูดกันเรื่องแผนการ    จินเถิงเตือนว่าการส่งถังอวี้จวู๋เข้ามาเป็นซีหวูเป็นแผนการของพ่อบุญธรรม ถังอวี้จวู๋ที่ร่วมมือกับตนเพื่อโค่นล้มต้าหมิงและประกาศความเป็นใหญ่กับ ตระกูลพวกตนและพวกเหลียว   และก่อนจะจบการสนทนาถังอวี้จวู๋บอกว่าจินเถิงไม่จำเป็นต้องดึงติงชงเข้ามา พัวพัน    ไม่งั้นเรื่องความลับแม่ลูกปลอมของเขาอาจเสี่ียงได้     จินเถิงจึงสำทับตอบไปว่าให้อวี้จวู๋แค่ทำตามคำสั่งของพ่อบุญธรรมก็พอ

 วันต่อมาจินเถิงนัดเจอกับหลิวโป๋เหวินเพื่อคุยเรื่องความลับเมื่อ 28 ปีก่อน    หลิวโป๋เหวินถามว่าจินเถิงรู้ทั้งรู้ว่าติงชงเป็นใครแล้วทำไมถึงยังจับตัวไป    จินเถิงบอกแค่เขาทำทุกอย่างเพื่อตระกูล    และขอให้หลิวโป๋เหวินรักษาความลับนี้ไว้ด้วย    เพราะตอนนั้นหลิวโป๋เหวินเองที่เป็นคนร่วมมือกับเขา

 

ตัดมาทางติงชงที่ถูกนำมาจับขึกพืดริมทะเล    จินเิถิงได้เสนอที่ลงทัณฑ์ทรมาน  "เลาะกระดูกเปลี่ยนเอ็น"  ซึ่งจะทำให้ติงชงแทบหมดสิ้นวรยุทธ์และไม่สามารถหลบหนีไปได้     โดยมีกวางชิงกงจู้่กับถังอวี้จวู๋นั่งดู   และหวางไข่แอบซุ่มเพื่อหาจังหวะเข้าไปช่วย

 ก่อนจินเถิงจะทันลงมือหวางไข่ก็กระโจนเข้ามา    แต่หวางไข่แค่คนเดียวสู้พวกมากไม่ได้    เขาสู้กับสี่นินจาธาตุจนบาดเจ็บ    ติงชงร้องขอให้ปล่อยหวางไข่ไปและจะทำอะไรกับเขาก็ได้ทั้งนั้น    ถังอวี้จวู๋เดินเข้ามาบอกว่าหากติงชงรักพี่น้องมาก  ก็ให้คุกเข่าก้มหัวเป็นทาสให้เขาเพื่อแลกกับชีวิตหวางไข่   

แล้วติงชงก็คุกเข่าโดยถังอวี้จวู๋ดูด้วยความไม่พอใจ   (อ้าว   เอ็งให้เขาคุกเข่าไม่ใ่ช่เรอะ ) ถังอวี้จวู๋เดินปึงปังอย่างไม่พอใจและสั่งให้จินเถิงลงมือกับติงชง    แต่ตอนจินเถิงลงมือถังอวี้จวู๋กับนั่งเบือนหน้าหนีไม่ยอมหันมอง  (?)

 พอจิงเถิงทำเสร็จติงชงก็เค้นบอกให้ปล่อยตัวหวางไข่ไป     ถังอวี้จวู๋เอาปลอกคอมาล่ามใส่ให้ติงชง (SM ชัดๆ)  กวางชิงกงจู้สั่งให้ปล่อยตัวหวางไข่และให้ไปบอกหลิวโป๋เหวินว่าหากอยากช่วย ติงชงให้หลิวโป๋เหวินมาหานาง

 

หวางไข่กลับมาหาหลิวโป๋เหวินทั้งที่บาดเจ็บ   บอกให้หลิวโป๋เหวินไปช่วยติงชง   หลิวโป๋เหวินทำการรักษาหวางไข่และย้อนนึกไปในอดีตที่ได้เจอกับติงหาน

 

ติงหานออกตามหาหมิงกวง (กวางชิงกงจู้) พอรู้ว่านางกลับไปญี่ปุ่นแล้วก็นั่งร้องไห้ริมทะเล    หลิวโป๋เหวินเห็นจึงนำติงชงที่ยังเป็นทารกไปหาติงหาน    บอกว่าหมิงกวงหรือกวางชิงกงจู้เป็นธิดาตระกูลเจ้าที่ปกครองเกาะกว่าง (เกาะแห่งแสง) และด้วยภาระทำให้นางต้องกลับไปเพื่อเป็นประมุขที่นั่นและขอให้ติงหานตัดใจซะ เพื่อตัวเขาและลูก

 

ติงหานไม่เชื่อว่านางจะยอมทิ้งเขากับลูกไป   หลิวโป๋เหวินบอกว่านางไม่ได้กลับไปด้วยความต้องการ   แต่เพราะโดนความรับผิดชอบบังคับ   และว่าติงหานควรจะทุ่มเทกำลังใจอยู่เพื่อดูแลลูกชายให้เติบโต    อย่างน้อยก็เพื่อในส่วนของกว่างชิง

 ด้านถังอวี้จวู๋เขาลากติงชงกลับมายังเรือนตัวเอง    บอกว่านึกไม่ถึงว่าติงชงจะทำเพื่อหวางไข่และหลิวโป๋เหวินขนาดนั้นทั้งที่กับ หลิวโป๋เหวินแล้วพวกติงชงก็เป็นแค่ลิ่วล้อธรรมดา    ติงชงบอกอย่าสบประมาทอาจารย์เขา    เขากับหลิวโป๋เหวินผูกพันเหมือนพ่อลูก    หลิวโป๋เหวินเลี้ยงดูและรักเขาเหมือนลูกชาย   ส่วนหวางไข่ก็ไม่ต่างอะไรกับพี่น้อง   ถ้าเทียบกันแล้วถังอวี้จวู๋เสียอีกที่เป็นแค่หมากตัวหนึ่งของอ๋องที่เป็นพ่อ เลี้ยง 

ถังอวี้จวู๋ถูกจี้ใจดำจึงโมโห   แต่เขาก็ยังไม่ทำอะไรนอกจากลากติงชงไปทิ้งไว้หน้าห้องและล่ามโซ่ผูกกับเสาไว้

 

ถังอวี้จวู๋ไปบอกราตรีสวัสดิ์กับกว่างชิงกงจู้      กว่างชิงจึงชวนถังอวี้จวู๋มานอนด้วยกัน    ตอนแรกถังอวี้จวู๋อึกอักเพราะไม่เคยชิน    กว่างชิงกงจู้บอกพวกเขาเป็นแม่ลูกกันมีอะไรต้องอายแล้วให้เชียนได (นางกำนัลคนสนิท) เตรียมที่นอนอีกชุด

 

ภาพตัดกลับมายังติงชงที่นั่งขดด้วยความหนาวกาย     แล้วตัดกลับไปหาถังอวี้จวู๋ที่ขยับผ้าห่มออกด้วยความร้อนรุ่มในจิตใจ

 

กว่างชิงกงจู้เห็นจึงขยับห่มผ้าให้   บอกว่ากลางคืนอากาศเย็นหากไม่ห่มผ้าให้อุ่นจะไม่สบายเอา     (ฉากนี้ภาพจะตัดกลับไปมาระหว่างความเอาใจใส่ของกว่างชิงกงจู้ที่มีต่อถัง อวี้จวู๋ลูกชายตัวปลอม    กับติงชงลูกชายตัวจริงที่ต้องทนนั่งตากลมหนาวอยู่ข้างนอก)

 

แล้วกว่างชิงกงจู้ก็ร้องเพลงกล่อมเด็กให้ถังอวี้จวู๋    ทำให้ถังอวี้จวู๋ต้องร้องไห้ออกมาเพราะความที่ตัวเองโหยหาความรักจากแม่มา ตลอด  (พูดภาษาจีน   แต่ดันร้องเพลงกล่อมเด็กภาษาญี่ปุ่น -  -*)

ขณะที่ติงชงได้แน่นึกย้อนไปถึงตอนที่เคยอยู่กับพ่อ   พ่อเคยร้องเพลงกล่อมจนเขาหลับไป   แต่เสียงขวดเหล้าตกพื้นแตกปลุกเขาให้ตื่น   วัยเด็กพ่อเขาติดเหล้าอย่างหนักเพราะหวังใช้เหล้าดับทุกข์    ติงหานบอกว่าเขาไม่ได้อยากให้ติงชงเติบโตเป็นเด็กขาดความอบอุ่น    ทั้งที่ติงชงควรจะได้รับความรักทั้งจากพ่อและแม่   แล้วติงหานก็ไอออกมาเป็นเลือด   

 หลิวโป๋เหวินมาดูอาการ    ติงชงถามว่าพ่อเขาจะไม่ตายใช่มั้ย   แล้วก็ถามว่าแม่ไม่อยู่กับเขาเพราะไม่ต้องการเขาใช่มั้ย   หลิวโป๋เหวินจึงสอนว่าเด็กผู้ชายต่อให้ได้แผลก็ต้องไม่ร้องไห้   ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ต้องอดทน    และต่อให้ไม่รู้ว่าหนทางที่เดินจะเป็นยังไงก็ต้องมีความกล้าที่จะฝ่าฟัน  (ตอบไม่ตรงคำถามนี่หว่า)

แล้วย้อนกลับมาปัจจุบัน   ติงชงดูรอยช้ำบนแขนที่ได้รับและนึกถึงคำหลิวโป๋เหวินที่ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ ไม่ร้องออกมา   แต่ตอนนี้น้ำตาเขาหยาดหยด

 ฉากตัดไปยังหลิวโป๋เหวิน    หวางไข่ที่นอนพักฟื้นอยู่ได้ตื่นขึ้นมาแล้วส่งข่าวกับหลิวโป๋เหวินตามที่ กว่างชิงกงจู้บอกมาว่าถ้าอยากช่วยติงชงให้หลิวโป๋เหวินไปหานาง

 

ด้านเชียนได (นางกำนัล) ได้มาที่ร้านอาหารเพราะได้ข่าวว่าถิงเอ๋อร์ทำอาหารเก่งและทางกว่างชิงกงจู้ ก็อยากได้แม่ครัวเพิ่มอีกคนเพื่อทำอาหารให้ซีหวู (ถังอวี้จวู๋) กิน   และเป็นคนช่วยเชียนไดในการเตรียมงานรับรองซีหวูอย่างเป็นทางการ

 

ก่อนจะได้จัดงานรับรองตำแหน่งของซีหวู   หลิวโป๋เหวินก็ได้มาหากว่างชิงกงจู้    ทำทีเป็นขอพบหน้าซีหวูเพื่อชมบารมีลูกชายนาง     พอซีหวูเข้ามาหลิวโป๋เหวินก็ต้องแปลกใจที่ซีหวูคือถังอวี้จวู๋    แต่ถังอวี้จวู๋ไม่มีสะทกสะท้านแต่อย่างใด

 

ทั้งหมดแสร้งพูดว่าเป็นเกียรติหากหลิวโป๋เหวินจะมาร่วมงานฉลองของซีหวู    แต่จินเถิงบอกที่หลิวโป๋เหวินมาเป้าหมายอยู่ที่ติงชงหาใช่การร่วมแสดงความ ยินดี     จินเถิงจึงขอกงจู้ให้นำตัวลูกศิษย์ของหลิวโป๋เหวินเข้ามา

พอติงชงเข้ามาหลิวโป๋เหวินรีบดูรอยปานที่ไหล่   แต่ปรากฏว่ามันถูกแผลรอยช้ำบดบังจนแยกไม่ออก    หลิวโป๋เหวินหันมองจินเถิงและรู้ทันทีว่าตัวการคือจินเถิง     หวางไข่บอกจะพาตัวติงชงกลับ     แล้วก็เกิดทะเลาะกันเมื่อกว่างชิงกงจู้ประกาศความแค้นที่มีต่อหลิวโป๋เหวิ น   บอกว่าหากต้องการให้ปล่อย   หลิวโป๋เหวินก็ต้องตายอยู่ที่นี่

 

ติงชงกับหวางไข่บอกพวกเขาเป็นศิษย์   เหมือนลูก    หากจะตายก็ขอตายแทนแต่ปล่อยหลิวโป๋เหวินไป  

 

ถังอวี้จวู๋ที่ทนฟังอยู่นานก็ทนไม่ได้ลุกขึ้นไปขวางการฆ่าตัวตายของหลิว โป๋เหวิน   แล้วดึงตัวติงชงออกมาทำให้หลิวโป๋เหวินไม่ต้องฆ่าตัวตาย    จินเถิงรับลูก   บอกว่าซีหวูคงไม่อยากให้เลือดมาเปื้อนห้องทำพิธีของเขา   เพราะงั้นขอให้กว่างชิงกงจู้เก็บตัวหลิวโป๋เหวินไว้ก่อนจนกว่างานพิธีจะจบ

ถังอวี้จวู๋ลากติงชงไปบ้างนอก    ถังอวี้จวู๋ชูป้ายที่มีรูปดอกเบญจมาศให้ติงชงดู    ติงชงเห็นก็รู้ทันทีว่านั่นเป็นป้ายของเขาเอง     ติงชงบอกถังอวี้จวู๋ก็แค่แอบอ้างมา    หากเรื่องแดงขึ้นคงรู้ผล    ถังอวี้จวู๋บอกไม่มีทางเพราะเขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม    แล้วก็แสดงปานบนไหล่ให้ติงชงดู

 

 ถังอวี้จวู๋บอกทีนี้ติงชงคงรู้แล้วว่าติงชงเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม    ติงชงบอกเขาไม่เชื่อ   ถังอวี้จวู๋บอกติงชงต้องเชื่อ   เพราะ ที่ผ่านมาติงชงเชื่อว่าตัวเองเป็นศิษย์รักของหลิวโป๋เหวิน    เชื่อว่าหลิวโป๋เหวินรักเอ็นดูเหมือนลูกและสอนวิชาให้     แต่สุดท้ายก็ต้องตกมาเป็นทาสเขาเพราะหลิวโป๋เหวิน

 

ติงชงเถียงตอบว่าถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมีคนที่ให้รักและเคารพ นับถือ   ยังมีหวางไข่เป็นเพื่อนรักเพื่อนตาย   ขณะที่ถังอวี้จวู๋ไม่มีใครเลย      บอกว่าต่อให้ถังอวี้จวู๋ล่ามคอลากเขาไปมาเหมือนสุนัขแต่เขาไม่คิดว่าตัวเอง เป็นสุนัข    คนก็คือคน    หลิวโป๋เหวินสอนให้เขารู้จักความเป็นคน   รู้จักรักศักดิ์ศรีตัวเอง   ไม่เหมือนถังอวี้จวู๋ที่ยอมทำงานก้มหัวให้พ่อเลี้ยงโุดยไม่สนใจมโนธรรม    ถึงที่สุดแล้วคนที่เป็นสุนัขคือตัวถังอวี้จวู๋เอง

 

ถังอวี้จวู๋คำรามบอกให้ติงชงหุบปากก่อนเค้นบอกว่าถึงยังไง ตอนนี้เขาก็แย่งแม่ของติงชงมาได้    แต่ติงชงบอกว่าเขาไม่เชื่อตัวเองจะเป็นลูกชายของกว่างชิงกงจู้     นอกจากพ่อแล้วญาติคนเดียวที่เขามีคืออาจารย์

 

อีกด้าน  กว่างชิงกงจู้มาไหว้คารวะสุสานของติงหาน  (หลิวโป๋เหวินเพิ่งบอกว่าฝังศพไว้ที่ไหน)   ถังอวี้จวู๋ลากตัวติงชงมาไหว้สุสานด้วย   ติงชงพอจะเข้าใกล้สุสานก็เกิดการขัดขืนไม่ยอมไปต่อ

 

 ติงชงมองสุสานพ่อด้วยความช้ำใจ    ถังอวี้จวู๋รู้แต่เขาจงใจพูดย้ำติงชงว่านั่นเป็นสุสานพ่อของเขา  ทำนองว่าในเมื่อไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกของกว่างชิงกงจู้ก็คือไม่ยอมรับ ว่าติงหานเป็นพ่อด้วยเช่นกัน

 

ตอนนั้นกว่างชิงกงจู้จุดธูปพูดคุยกับติงหาน    บอกติงหานว่าในที่สุดนางก็ได้เจอซีหวูลูกชายของพวกตนซักที   บอกว่าเพียงซีหวูอยู่ต่อหน้านางก็เหมือนกับเห็นติงหาน     ติงหานต้องทอดร่างอยู่ในที่แห่งนี้    ไม่มีโอกาสได้เห็นนางกับลูกที่อยู่พร้อมหน้าคงทุกข์ใจ   ติงชงมองแล้วเกิดความช้ำใจหนักจนสลบไป

 

ด้านถิงเอ๋อร์    เห็นเชียนไดบอกกินอาการแล้วท้องเสียนางจึงปิ๊งความคิดแอบใส่ยาระบายใส่อาหาร ให้คนคุมหน้าคุกกินและปล่อยหลิวโป๋เหวินกับหวางไข่ออกมา

 

 กลับมายังถังอวี้จวู๋กำลังเป็นห่วงที่ติงชงสลบไป   จินเถิงจับชีพจรแล้วบอกว่าติงชงสลบเพราะความโกรธจัดจนเลือดลมอัดแน่นเกินไป   

 

จินเถิงถ่ายพลังให้แล้วติงชงฟื้นขึ้น    เขามองหลุมศพพ่อแล้วนึกย้อนไปในอดีต   พ่อเขาอาการทรุดหนักใกล้ตายเต็มที      แต่ติงหานก็ยังขอให้หลิวโป๋เหวินพาเขาไปยังริมทะเลเพื่อจะได้เข้าใกล้กว่าง ชิงกงจู้อีกซักนิดก็ยังดี    พ่อกอดเขาเป็นครั้งุดท้ายก่อนจะสิ้นใจ

 

แล้วสติของติงชงก็กลับมายังปัจจุบัน   เขาได้ยินคำอธิษฐานของกว่างชิงกงจู้ที่คิดว่าลูกตายไปแล้วเพราะหลิวโป๋เหวิ นพรากไปจากอก   ติงชงโกรธจึงลุกไปบอกว่าหากนางไม่ใช่กว่างชิงกงจู้หรือหากยอมทิ้งตำแหน่ง บ้าๆ นี่ไปพวกนางก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างมีความสุข    แล้วกล่าวหาว่ากว่างชิงเห็นแก่อำนาจมากกว่าลูกและสามีตัวเอง

 

เวลาผ่านไปหลายปีตอนนี้กลับมาบอกว่ารักลูกรักสามีและเสาะหาลูกชายเพื่อหวัง ชดเชยความผิดตัวเองโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกชายตัวเองเป็นใคร   หน้าตายังไง

 

ถังอวี้จวู๋เตือนไม่ให้ติงชงพูดมากไปกว่านี้   แต่ติงชงกำลังเลือดขึ้นหน้าเลยถากถางถังอวี้จวู๋กลับไปว่าถังอวี้จวู๋น่า สมเพช     หาพ่อเลี้ยงยังไม่พอคิดจะหาแม่เลี้ยงอีกคน    กว่างชิงกงจู้โมโหที่ติงชงต่อว่ามาถึงลูกชายจึงให้จินเถิงสั่งสอน

จินเถิงตบจนติงชงทรุดไปกองข้างป้ายหลุมศพ     เขาทั้งเจ็บใจทั้งน้อยใจจึงเขม้นมองแม่ตัวเอง     กว่างชิงกงจู้เห็นติงชงมองก็ยิ่งโกรธสั่งให้จินเถิงเอาเลือดหัวติงชงออก    แต่ถังอวี้จวู๋ห้ามไว้บอกว่าถึงยังไงติงชงก็ยังมีประโยชน์ในการใช้เป็นตัว ล่อหลิวโป๋เหวินอยู่

 

เมื่อกลับมาที่จวนก็พบว่าหลิวโป๋เหวินหลบหนีไปได้แล้ว     ลูกน้องจินเถิงจึงนำตัวถิงเอ๋อร์เข้ามาต่อหน้ากว่างชิงกงจู้    บอกว่าเขาจำได้ว่าถิงเอ๋อร์เป็นคนของหลิวโป๋เหวิน    แต่ถิงเอ๋อร์แก้ตัวว่านางเป็นคนของโรงเตี้ยมจริงเชียนไดเป็นพยานได้

 

ตอนแรกจะไล่ถิงเอ๋อร์ออกไป    แต่เชียนไดมาขอโดยบอกว่าถิงเอ๋อร์มีสูตรอาหารที่ทำให้ผมขาวกลายเป็นดำได้   กว่างชิงกงจู้จึงให้เก็บตัวถิงเอ๋อร์ไว้ก่อน

 

ถังอวี้จวู๋เดินมานั่งคุยกับติงชง   เขาถามว่าติงชงคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงต่อว่าแม่ตัวเองแบบนั้น   ทั้งหลิวโป๋เหวินน่าจะเล่าให้ฟังแล้วว่าที่ติงชงต้องพลัดพรากจากแม่เพราะ หลิวโป๋เหวินเอาตัวเขาไปยังแต่ยังแบเบาะและไม่ยอมเอามาคืน     แถมกว่างชิงกงจู้ก็ต้องมาเพราะถูกบีบคั้น

 

จากนั้นมันก็เถียงกันไปเถียงกันมา   (อ่านไม่ออก)  ถังอวี้จวู๋เห็นติงชงไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกของกว่างชิงกงจู้    จึงพูดหลอกล่อ   แล้วที่สุดติงชงก็พูดออกมาว่ากว่างชิงกงจู้เป็นแม่เขา    แต่ก็ชะงักไปและกลับคำว่าไม่ใช่

 จากนั้นก็เถียงอีกฉอดใหญ่    ติงชงบอกว่าถังอวี้จวู๋ยังไงก็ไม่ใช่ตัวจริง   ต่อให้แย่งแม่เขาไปได้   ถังอวี้จวู๋ก็ยังเป็นแค่ตัวแทนอยู่ดี   และต้องอยู่ใต้เงาเขาตลอดไป

คืนนั้นถังอวี้จวู๋คิดมากกับคำพูดของติงชง    เขาไปบอกกับกว่างชิงกงจู้ว่าไม่ต้องการให้มีพิธีรับตำแหน่งของตน   และบอกว่าเขาอาจไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของนางก็ได้    และเห็นว่ากว่างชิงกงจู้ไม่ได้มีอะไรมายืนยันแน่ชัดเลยว่าเขาเ็ป็นลูกนาง จริง    จากนั้นก็ถามต่อว่าหากเขาไม่ใช่แล้วนางยังจะรักเขาอยู่มั้ย   กว่างชิงบอกว่าต่อให้ไม่ใช่     แต่ในฐานะลูกเลี้ยงนางก็ยังคงรักเขาอยู่ดี

 

พอดีเชียนไดส่งสาสน์มา    เป็นหลิวโป๋เหวินเชิญพวกนางไปหาเพื่อแลกเปลี่ยนตัวติงชง

 

ตอนเช้าหลิวโป๋เหวินกับหวางไข่ช่วยกันวางค่ายกลเพื่อดักทางของกว่างชิงกงจู้    เขาตั้งใจว่ายังไงก็ต้องช่วยติงชงมาให้ได้

 

เมื่อขบวนพวกกว่างชิงกงจู้มาถึง   จินเถิงให้ลูกน้องเรียกนินจาสี่ธาตุมาเพื่อดูลาดเลา    แต่ทุกคนโดนค่ายกลของหลิวโป๋เหวินเล่นงาน

 

หลิวโป๋เหวินใช้ค่ายกลอำพรางตัวจนสามารถเดินฝ่ากลุ่มนินจามาถึงตัวกว่างชิงกงจู้     

 

เขาบอกกับนางว่าถังอวี้จวู๋หาใช่ซีหวูไม่    แต่เป็นคนของอ๋องเหลียวที่ให้ปลอมตัวเข้ามาเพื่อคิดหลอกใช้    แต่กว่างชิงกงจู้ไม่เชื่อ   หาว่าหลิวโป๋เหวินคิดจะยุให้นางกับลูกแตกคอกัน    และนั่นยิ่งทำให้กว่างชิงกงจู้แค้นหลิวโป๋เหวินมากกว่าเดิม

 

ถังอวี้จวู๋เข้าสู้กับหลิวโป๋เหวิน    กว่างชิงกงจู้เห็นก็ตกใจรีบให้จินเถิงเข้าไปช่วย   แต่จินเถิงวางแผนนใ้ช้ถังอวี้จวู๋เป็นแค่เบี้ยตัวนึงอยู่แล้ว    เขาเหลือบเห็นแมงมุมพิษทำรังเหนือต้นไม้    จึงคิดจะให้ถึงอวี้จวู๋โดนแมงมุมพิษกัด    จินเถิงจึงแสร้งเข้าไปช่วยและแอบสั่งให้ลูกน้องซัดลูกดอกให้แมงมุมพิษตกลงมา กัดถังอวี้จวู๋

 

ก่อนแมงมุมพิษจะตกหลิวโป๋เหวินเหลือบไปเห็นก่อนจึงผลักถัง อวี้จวู๋ออกให้พ้นทาง    ถังอวี้จวู๋โดนผลักออกไปแต่ก็เจอฝ่ามือของนินจาธาตุที่ซ่อนตัวอยู่ซัดกลับทำ ให้บาดเจ็บ

 

กว่างชิงกงจู้ตกใจรีบเข้าไปประคอง   หลิวโป๋เหวินบอกเขาไม่ได้ซัดเพียงแต่ผลักให้หลบ   หวางไข่เตะนินจาที่ซัดลูกดอกออกมาแล้วบอกกว่างชิงกงจู้ว่าคนที่ซัดถัง อวี้จวู๋จนบาดเจ็บคือนินจาคนนี้    แต่กว่างชิงกงจู้ไม่เชื่อและหาว่าหวางไข่กับหลิวโป๋เหวินร่วมมือกันทำร้าย ลูกชายนาง

 

กว่างชิงกงจู้แค้นจัดจะฆ่าติงชงต่อหน้าหลิวโป๋เหวินเพื่อ ให้หายแค้น   แต่หลิวโป๋เหวินเอ่ยปากห้ามบอกนางจะฆ่าติงชงไม่ได้     กว่างชิงกงจู้ชะงักและยิ้มพอใจเมื่อเห็นหลิวโป๋เหวินมีปฏิกิริยากับติงชง    นางจึงเปลี่ยนจากฆ่าเป็นกรีดแผ่นอกติงชงทีละนิดเพื่อจะดูสีหน้าเจ็บปวดของ หลิวโป๋เหวิน    โดยหารู้ไม่ว่าคนที่เจ็บปวดใจไม่ใช่หลิวโป๋เหวินแต่งเป็นติงชงลูกชายของนาง เอก   (โอ๊ยยย   ฉากนี้สงสารติงชงอ่ะ  )

 

หลิวโป๋เหวินรีบบอกให้หยุดมือและบอกว่าคนที่นางทำร้ายอยู่คือลูกชายแท้ๆ ของนางเอง    ติงชงแม้รู้อยู่แล้วแต่ก็ยังตกใจเมื่อได้ยินจากปากของหลิวโป๋เหวิน     ที่ผ่านมาเขายอมรับมั่งแต่ไม่เต็มสิบและไม่ยอมเชื่อสนิทใจจนกว่าจะได้ยินจาก ปากหลิวโป๋เหวิน

 

หลิวโป๋เหวินอธิบายว่าชื่อติงชง  มาจาก  ติงชงเถียน  ที่แผลว่าที่ราบกลางหุบเขาซึ่งก็คือดินแดนที่กว่างชิงกงจู้ครอบครอง    ติงหานตั้งชื่อนี้เพื่อระลึกถึงนาง     กว่างชิงกงจู้ก็ยังไม่ฟัง   หาว่าหลิวโป๋เหวินแสร้งถ่วงไม่ให้เขาฆ่าติงชง     จากนั้นก็เงื้อดาบจะฆ่าติงชง

 

ถังอวี้จวู๋ที่ยืนดูอยู่ทนไม่ได้ต้องร้องห้ามและบอกกว่าง ชิงกงจู้ว่าติงชงคือลูกชายของนางจริง   ส่วนเขาไม่ใช่    แล้วถังอวี้จวู๋ก็ไปถอดโซ่ที่ล่ามคอติงชงออก     บอกว่าที่ติงชงพูดมาทั้งหมดนั้นถูกทุกอย่าง  

  

 

ถังอวี้จวู๋บอกให้กว่างชิงกงจู้สั่งจินเถิงให้ใช้วิชาแก้ทัณฑ์ "เลาะกระดูกเปลี่ยนเอ็น" ซะ  ติงชงจะได้มีแรงเหมือนเดิม   ถ้าปล่อยไว้นานไปจะแย่กว่านี้    กว่างชิงกงจู้ยังไม่อยากเชื่อ   นางบอกว่าซีหวูลูกนางคือถังอวี้จวู๋     ถังอวี้จวู๋บอกว่าเขาไม่ใช่  

 กว่างชิงกงจู้ยังช็อคไม่หายนางยังคงมองแต่หน้าถังอวี้จวู๋มองสบตานางแล้ว วิ่งหนีออกไปเพราะหากอยู่นานคงห้ามใจตัวเองไม่ได้     กว่างชิงกงจู้ร้องเรียกตามแต่ถังอวี้จวู๋วิ่งไปจนลับสายตา

กว่างชิงกงจู้จึงหันมาหาติงชง    แต่ติงชงก็ยังไม่ยอมรับกว่างชิงกงจู้ว่าเป็นแม่ตัวเอง    แล้วบอกว่าตัวเขานับถือหลิวโป๋เหวินมากแต่หากแม่จะฆ่าหลิวโป๋เหวินเขาก็ยิ่ง ไม่นับถือนางเข้าไปใหญ่

 

จากนั้นติงชงก็พูดอะไรอีกไม่รู้ยืดยาว   แล้วจู่ๆ ก็หยิบดาบมาจะฆ่าตัวตาย   ก่อนจะมองหน้าทุกคนแล้ววิ่งหนีไป    ติงชงวิ่งผ่านทางที่ถังอวี้จวู๋วิ่งหนีไปเมื่อครู่    ถังอวี้จวู๋ (แอบไปนั่งร้องไห้)  พอเห็นติงชงวิ่งผ่านไปจึงสงสัยและออกตามไป

 

ทางจินเถิงได้รับสาสน์จากอ๋องพ่อเลี้ยงถังอวี้จวู๋  ในสาสน์บอกให้ฆ่าถังอวี้จวู๋ทิ้งซะ

 

ตัดมาที่ริมทะเล   ติงชงเล่นว่าวอยู่  (เล่นทำไม ??) ถังอวี้จวู๋บอกนี่ไม่ใช่เวลามาทำอะไรไร้สาระนะ   ติงชงบอกดูสิว่าวขึ้นสูงไปบนท้องฟ้าแล้ว   ถังอวี้จวู๋บอกนี่เป็นชีวิตของติงชง    จะมาหนีเรื่องแบบนี้ไม่ได้และทำแบบนี้ก็ไมไ่ด้ช่วยรักษาแผลใจอะไรด้วย     ติงชงบอกว่าถังอวี้จวู๋รู้มั้ยยิ่งบินได้สูงเท่าไหร่ก็ยิ่งมีอิสระมากเท่า นั้น

 

ถังอวี้จวู๋ทนดูไม่ได้จึงมาห้ามและปล่อยเชือกว่าว      พอว่าวตกถังอวี้จวู๋ก็สอนว่าเห็นมั้ยต่อให้อยู่สูงแค่ไหนหากไม่รู้จัีกคุม ตัวเองสุดท้ายก็ต้องตกลงมาเหมือนว่าว  

 

 ถังอวี้จวู๋บอกถึงยังไงติงชงก็ยังมีคนที่เรียกว่าแม่อยู่ บนโลกนี้    ต่อให้วิ่งหนีหรือปฏิเสธแค่ไหนนางก็ยังเป็นแม่ของติงชง   จากนั้นก็เอาป้ายรูปดอกเบญจมาศส่งคืนติงชงไป 

 

ติงชงเห็นคนของจินเถิงกระโดดมาทางด้านหลังจึงผลักถังอวี้จวู๋ออก    คนของจินเถิงเข้ามาจู่โจมถังอวี้จวู๋เพื่อจะฆ่าตามคำสั่ง     ติงชงเข้ามาช่วย   เด็กหนุ่มทั้งสองเกาะกุมกันถอยห่างจากนักฆ่า    จนเกือบถึงหน้าผานักฆ่าก็ร้องบอกให้ระวัง    และให้ติงชงเดินกลับเข้ามา

ติงชงบอกสงสัยคงจะมาฆ่าเขา    ถังอวี้จวู๋บอกน่าจะเป็นพวกเขาทั้งคู่มากกว่า    นักฆ่าบอกไม่ใ่ช่ทั้งคู่  แต่แค่ถังอวี้จวู๋คนเดียวตามคำสั่งของท่านอ๋อง

 

ถังอวี้จวู๋ตกใจ  ร้องบอกว่าพ่อบุญธรรมไม่มีทางฆ่าเขาแน่   นักฆ่าเลยส่งสาสน์ที่ท่านอ๋องส่งมาให้ถังอวี้จวู๋ดู    ถังอวี้จวู๋อ่านสาสน์ด้วยความช้ำใจ   และคุกเข่ายอมรับความตายแต่โดยดี   แต่ก่อนจะลงมือติงชงเข้ามาขวางไว้    นักฆ่าพอเห็นป้ายในมือติงชงก็รีบทำความเคารพ    ติงชงตอนแรกแปลกใจแต่ถังอวี้จวู๋บอกว่านั่นเป็นเหมือนป้ายอาญาสิทธิ์ซึ่งเป็นของในราชวงศ์ของติงชง

 

 

 ติงชงจึงใช้ป้ายนั่นสั่งให้นักฆ่าไปซะ    ถังอวี้จวู๋บอกถึงติงชงจะช่วยไว้แต่เขาก็ไม่มีที่ให้ไปอยู่ดี     

 

 

กว่างชิงกงจู้เดินทางขึ้นเขาไปอธิษฐานต่อพระบนเขาโดยใช้วิธีเดิน 3 ก้าวโขกหัว 1 ทีจนหน้าผากได้แผล    นางไปสวดขอให้ติงชงที่หนีเตลิดไปปลอดภัย

 

ด้านติงชงกับถังอวี้จวู๋เดินโซเซเข้าไปในเชิงเขา    ถังอวี้จวู๋พูดด้วยความน้อยใจว่าทำไมเขาถึงไม่ใช่ติงชง     บอกว่าทั้งที่เขาเคยคิดว่าตัวเองโชคดีเพราะแม้จะกำพร้าแต่ก็ยังมีพ่อบุญธรรมที่รักเขา   ให้ทุกอย่างกับเขา   แต่แล้วจู่ๆ วันหนึ่งคนที่เขาเคารพรักเหมือนพ่อก็มาพรากทุกอย่างจากเขาไป    

 

 

ขณะที่ติงชงคล้ายไม่มีใครแต่กลับมีอาจารย์ที่รักเหมือนพ่อแท้ๆ  แถมยังได้เจอแม่แท้ๆ อีก    แล้วถังอวี้จวู๋ก็นึกย้อนไปตอนที่เขานอนและกว่างชิงกงจู้ร้องเพลงกล่อม  (เด็กขาดความอบอุ่นนะเนี่ย)  และบอกว่าเขาเคยนึกอยากให้ตัวเองเป็นซีหวูตัวจริงเพื่อจะได้รับความรักจากแม่ตลอดไป

 

ติงชงบอกต่อให้นางเป็นแม่แต่สิ่งที่นางทำไปก็ทำให้เขาไม่อาจเรียกนางว่าแม่ได้เต็มปาก   ถังอวี้จวู๋บอกว่าติงชงเข้าใจผิด    กว่างชิงกงจู้เป็นแม่ที่ดีและรักซีหวูจากหัวใจ   แต่ที่เจ้าเห็นแบบนั้นเพราะตอนนั้นนางผูกใจเจ็บหลิวโป๋เหวินที่พรากลูกนางไป    จากนั้นติงชงพูดอะไรอีกยืดยาวน่าจะเกี่ยวกับการที่หลิวโป๋เหวินเลี้ยงดูเขามา   ก่อนจะทรุดลงไปเพราะอาการบาดเจ็บ

 

 

ตรงนี้มันพูดกันยาวมากกกกกก   จับความได้แต่ถังอวี้จวู๋ว่าเขาคือถังอวี้จวู๋   ต่อให้ไร้พ่อขาดแม่หรือจะถูกพ่อบุญธรรมตามฆ่าเขาก็ยังคือตัวเขา    แล้วติงชงก็พูดในทำนองว่าจากนี้เราไม่ใช่ศัตรูที่ต้องคิดแค้นแต่หากเป็นเพื่อนกัน   จากนั้นก็จับมือสัญญา

 

 

ในตอนนั้นนักฆ่าคนเดินได้ถูกสั่งให้มาฆ่าถังอวี้จวู๋อีกครั้งโดยคราวนี้ไม่ต้องสนใจป้ายของติงชงอีก     เขาหาจังหวะจะเข้าไปฆ่า   ตอนนั้นแมงมุมพิษชักไยอยู่บนต้นไม้    ดาบของนักฆ่าไปฟันถูกไยเข้าทำให้แมงมุมพิษตกลงมาและกัดนักฆ่าคนนั้น

 

 

ติงชงกับถังอวี้จวู๋ถึงได้รู้ตัง    ติงชงเห็นก็รีบเข้าไปดูดพิษให้นักฆ่า    นักฆ่าเกิดความซึ้งใจและนับถือติงชงในฐานะคุณชาย  

 

ติงชงเพราะบาดเจ็บเป็นทุนเดิมพอโดนพิษแมงมุมเข้าไปก็ยิ่งทรุดหนัก   

 

 

กว่างชิงกงจู้เดินทางขอพรมาจนถึงวัด    นาง  ถิงเอ๋อร์และเชียนไดแอบได้ยินหลิวโป๋เหวินกับจินเถิงคุยกันถึงเรื่องซีหวูเมื่อ 28 ปีก่อน    ตอนนั้นหลิวโป๋เหวินพาติงชง (ซีหวู) ที่ยังเป็นทารกมาและคิดจะส่งตัวให้ติงหานผู้เป็นพ่อ    แต่จินเถิงแอบขโมยตัวติงชงไป    จินเถิงคิดจะฆ่าซีหวูและใส่ความหลิวโป๋เหวินว่าเป็นคนฆ่า   เพราะสำหรับจินเถิงแล้วซีหวูถือเป็นภาระในการครองอำนาจของกว่างชิงกงจู้   แต่่หลิวโป๋เหวินห้ามไว้และให้คำว่าจะพาติงชงไปให้ติงหานและไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของกว่างชิงกงจู้อีก

 

 

 

 

(ฉากที่กว่างชิงกงจู้โมโหจินเถิงเราไม่ได้ดู ขี้เกียจ)  ข้ามฉากมาที่ใต้ต้นไม้ขอพรตรงกลางลานวัด    ถังอวี้จวู๋ประคองติงชงมาจนถึงที่ๆ ติงชงต้องการ   ที่นั่นพวกเขาได้เจอกว่างชิงกงจู้     กว่างชิงกงจู้รีบเข้ามาหาติงชง    ถังอวี้จวู๋ถามถิงเอ๋อร์ว่าทำไมหน้าผากกงจู้ถึงมีแผล    ถิงเอ๋อร์บอกเป็นเพราะกงจู้ใช้วิธีเดิน 3 ก้าวก้มกราบมาตลอดทางจนถึงวัดเพื่อขอพรให้ติงชงมีความสุขและปลอดภัยทำให้หน้าผากเป็นแผล

 

 

 

 

ถังอวี้จวู๋ได้ยินก็ปวดใจและให้สติติงชงว่าทีนี้คงเชื่อแล้วใช่มั้ยว่ากงจู้รักติงชงจากใจจริง      ติงชงแม้ยอมรับแต่เพราะเจ็บหนักทำให้ไม่เหลือเรี่ยวแรงใดๆ   หลิวโป๋เหวินขอให้จินเถิงเห็นแก่พวกนางแม่ลูกช่วยรักษาติงชงจากทัณฑ์ "เลาะกระดูกเปลี่ยนเอ็น"   แต่จินเถิงเป็นพวกหัวรั้น   เขาชักดาบมาคว้านท้องฆ่าตัวตายแต่ไม่ยอมรักษาให้ติงชง

 

 

หลิวโป๋เหวินบอกเหลือแค่ทางเดียวที่จะช่วยติงชงคือการประทานพรจากฟ้า    กว่างชิงกงจู้จึงเขียนใบคำอธิฐานให้ติงชงและนำไปผูกบนต้นไม้ขอพร    

 

 

ตอนนั้นนักฆ่าที่จินเถิงส่งไปฆ่าถังอวี้จวู๋ได้แรงฟื้นคืนจึงวิ่งมาหา    พอจับชีพจรติงชงก็บอกว่าเขารู้จักการถอนทัณฑ์ "เลาะกระดูกเปลี่ยนเอ็น"   และทำการรักษาให้ติงชง

 

 

ติงชงฟื้นมาอีกทีก็พบตัวเองอยู่ในตำหนักของกว่างชิงกงจู้      กว่างชิงกงจู้ทำความเข้าใจกับหลิวโป๋เหวินและสำนึกบุญคุณเขา    หลิวโป๋เหวินเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง  

 

 

ถังอวี้จวู๋เข้ามาล่ากว่างชิงกงจู้    กว่างชิงกงจู้บอกนางไม่อยากให้ถังอวี้จวู๋ต้องไป   และแม้นางจะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่ก็เห็นถังอวี้จวู๋เหมือนลูกชายเช่นเดิม    ติงชงรีบเข้ามาสมทบบอกว่าเขาเองก็เห็นถังอวี้จวู๋เป็นเหมือนน้องชาย   และจะดีมากหากถังอวี้จวู๋จะอยู่ที่นี่ต่อในฐานะน้องชายเขาและลูกชายของกว่างชิงกงจู้

 

 

 

 

 

 

ติงชงรีบมาบอกข่าวดีกับหลิวโป๋เหวินและหวางไข่    แต่ก็พบว่าพวกเขาออกเดินทางไปแล้ว    ติงชงขอแม่ให้เขาได้ติดตามหลิวโป๋เหวินต่อไป    เขาวิ่งมาจนตามหลิวโป๋เหวินทันที่หน้าหลุมศพติงหาน   และขอติดตามหลิวโป๋เหวิน   แต่หลิวโป๋เหวินไม่ให้และบอกว่าตอนนี้ติงชงรู้กำเนิดตัวเองแล้วและเขาก็มีหน้าที่ต้องสืบสานตำแหน่งต่อจากกงจู้   ถังอวี้จวู๋ก็ตามมาช่วยกล่อมติงชงให้กลับไปอีกคน

 

 

กว่างชิงกงจู้เตรียมตัวย้ายกลับญี่ปุ่น   แต่ติงชงกลับเป็นลมทรุดลงไป   ถังอวี้จวู๋จับชีพจรและบอกว่าติงชงเครียดและคิดมากเกินไปจนเลือดลมติดขัด    กว่างชิงกงจู้เห็นใจลูกชายในที่สุดก็ปล่อยติงชงไปหาหลิวโป๋เหวิน

 

 

 

 

ขอบ่น  ซี้ดดดด  กว่าจะจบได้   เล่นเอาหมดแรง =  ="  อัพทิ้งไว้ตั้งกะวันที่ 10 พย   จากนั้นก็ทยอยอัพมาเรื่อยๆ  เก็บทีละนิดทีละหน่อย   ในที่สุดก็เสร็จ   ใช้เวลาแค่ 10 กว่าวันเอ๊ง

ขอบ่น2 เป็นเรื่องที่ดูด้วยสายตาปราศจากอคติ    เพื่อไม่ให้คิดมากเกินไป   แต่ไอ้สายตาท่าทางที่ถังอวี้จวู๋กับติงชง มันมีให้กันเนี่ย    ดูยังไงก็ Y ชัดๆ !!  มีอย่างเรอะ   เป็นศัตรูกันแท้ๆ  แต่กลับปรายตามองกันมั่งล่ะ   ช่วยประคองกันมั่งล่ะ   จะโดนฆ่าก็เข้าไปห้าม    พออีกฝ่ายเจ็บก็ทำสีหน้าเจ็บตาม     ยังงี้ไม่ให้จิ้น Y มันจะได้เร้อ ซึ่งที่จริงปัญหาคือก็มาจากเจียวเองน่ะแหละ   ที่หน้าหวานตาสวยเกินไป   เวลาปรายตามองเงี้ยต่อให้อีกฝ่ายเป็นดาราชายก็สามารถทำให้คิดว่ากำลังมองดาราหญิงได้ 

ขอบ่น3. จบเรื่องนี้ต่อไปจะได้อัพ 5ผู้กล้า ตอน สองสาวใจเพชร ซักที  รออยู่นานแล้น~